Vaarwel lieve Witje (1-9-2014 t/m 19-09-2017)


Cavia4ever

Gevorderd
Lid
30 sep 2018
Bericht
319
Reacties
281
Aantal Cavia's
2
Alweer een tijd terug, maar leek me toch passend om het verhaal van onze Witje te vertellen. Omdat ze een waardig afscheid verdient, en om het ook beter een plekje te kunnen geven.

Zoals de naam al laat blijken, was ze (grotendeels) wit, met guitige bruine vlekjes rond haar oogjes, links een stuk groter dan rechts. Hier is toen we haar net hadden:

656501


Ons oudere zeugje, Vlekkie, die ook een keer een nestje heeft gehad, wierp zich gelijk op als "adoptie-mama":

656502


Witje was een ondernemende cavia, tot onze verbazing sprong ze geregeld gewoon op de ruif die we destijds in de kooi hadden hangen:

656503


Maar ze kon ook lekker onderuit liggen, of zomaar in een hoekje, of in de boomstam, als het hooi dat erin zat, weer was opgegeten:

656504


656505



Helaas kreeg ze een bult aan de zijkant van haar koppie, en bleek dat er een ontsteking was, die was ontstaan door het afbreken van de rechter snijtand onder. Ze had er zelf geen last van, at gewoon goed, waardoor we eerst niet merkten dat er iets mis was. Dus naar de DA, abces opengemaakt, en medicijnen + zalf meegekregen om de wond te verzorgen, en ook dwangvoeding, omdat ze met die afgebroken tand, en de wond minder goed kon eten.

Eerst leek ze goed op te knappen, maar na een paar dagen werd ze duidelijk minder fit, meer stil in een hoekje zitten, vacht begon dof te worden. Dit ging duidelijk de verkeerde kant op. Dus terug naar de DA, en die wilde nog wel een keer proberen om de wond extra goed schoon te maken, en met meer intensief dwangvoederen proberen haar te laten aansterken. Maar ze gaven ook aan dat ze wel erg zwak was, en het was de vraag of het wel in het belang van het dier was om verder te gaan...

We hadden wel al voorafgaande aan het 2e bezoek aan de DA rekening gehouden dat het die kant op zou kunnen vallen, en toen ik haar zo zag zitten, of beter, half liggen, wist ik dat het inderdaad beter was om haar te laten gaan. De kans op een caviawaardig herstel was te klein, al was het een moeilijke beslissing. Vooral onze dochter had een hele goede klik met Witje, bij haar kon ze rustig een kwartier op schoot liggen, terwijl ze bij mijn vrouw of mij meestal na max 5 minuten al onrustig begon te worden, en terug naar de kooi wilde.

Onderweg naar huis flink wat tranen moeten wegpinken, bij de DA kon ik het al niet droog houden bij het afscheid nemen. Hopelijk zijn ze daar wel wat gewend, van baasjes die zo'n beslissing moeten nemen, voelde me best wel opgelaten, maar emoties laten zich nu eenmaal niet sturen.

3 jaar is natuurlijk te kort voor een cavia, maar we zijn blij met de tijd die we met haar hadden, en ik probeer het beeld van onderstaande foto in gedachten te houden als herinnering, ipv het zielige caafje dat ze was, kort voordat ze is ingeslapen:

656506


Vaarwel, lieve Witje...
 
Top